Rodzaje depresji

Rodzaje depresji

Każdy przechodzi okres głębokiego smutku i żalu. Te uczucia zwykle zanikają w ciągu kilku dni lub tygodni, w zależności od okoliczności. Jednak głęboki smutek, który trwa dłużej niż 2 tygodnie i wpływa na zdolność do funkcjonowania, może być oznaką jednego z rodzajów depresji. Chociaż mają one wspólne objawy typowe, występują między nimi także pewne kluczowe różnice.

1. Poważna depresja

1. Poważna depresja

Poważna depresja, znana również jako depresja klasyczna lub depresja jednobiegunowa, jest dość powszechna. Osoby z poważną depresją doświadczają objawów przez większość dnia, codziennie. Podobnie jak wiele stanów zdrowia psychicznego, poważna depresja ma niewiele wspólnego z tym, co dzieje się wokół osoby chorej. Można być chorym nawet wiodąc szczęśliwe, dostatnie życie.

Objawy, które mogą świadczyć o poważnej depresji, to:

  • przygnębienie lub żal,
  • trudności ze snem lub zbyt duża senność,
  • brak energii i zmęczenie,
  • utrata apetytu lub przejadanie się,
  • niewyjaśnione bóle,
  • utrata zainteresowania czynnościami wcześniej sprawiającymi przyjemność,
  • brak koncentracji, problemy z pamięcią i niezdolność do podejmowania decyzji,
  • poczucie bezwartościowości lub beznadziejności,
  • ciągłe zmartwienie i niepokój,
  • myśli o śmierci, samookaleczeniu lub samobójstwie.

Objawy te mogą trwać tygodnie, a nawet miesiące. Niektórzy ludzie mogą mieć jeden epizod poważnej depresji, podczas gdy inni doświadczają jej przez całe życie. Niezależnie od tego, jak długo utrzymują się objawy, poważna depresja może powodować problemy w relacjach z bliskimi i codziennych czynnościach.

2. Trwała depresja

2. Trwała depresja

Trwałe zaburzenie depresyjne to typ choroby, trwający 2 lata lub dłużej. Rodzaj ten nazywa się również dystymią lub depresją przewlekłą. Choć zaburzenie może nie być tak intensywne jak poważna depresja, jest w stanie nadwyrężać relacje i utrudniać codzienne zadania.

Niektóre objawy uporczywej depresji obejmują:

  • głęboki smutek lub uczucie beznadziejności,
  • niską samoocenę lub poczucie nieadekwatności,
  • brak zainteresowania rzeczami, które kiedyś sprawiały przyjemność,
  • zmiany apetytu,
  • zmiany wzorców snu,
  • problemy z koncentracją i pamięcią,
  • trudności w funkcjonowaniu w szkole lub pracy,
  • niezdolność do odczuwania radości, nawet przy szczęśliwych okazjach,
  • wycofanie społeczne.

Chociaż jest to długotrwały typ depresji, nasilenie objawów może stać się mniej intensywne przez kilka miesięcy, zanim ponownie się pogorszy. Niektóre osoby odczuwają również epizody poważnej depresji przed lub w trakcie trwania uporczywych zaburzeń depresyjnych. Nazywa się to podwójną depresją.

3. Depresja maniakalna

3. Depresja maniakalna

Depresja maniakalna, nazywana chorobą afektywną dwubiegunową, obejmuje naprzemiennie z epizodami depresji okresy manii lub hipomanii, w których chory czuje się bardzo szczęśliwy. Aby zdiagnozować chorobę trzeba doświadczyć epizodu manii trwającego 7 dni lub krócej, jeśli wymagana jest hospitalizacja. Epizod depresyjny może wystąpić przed lub po epizodzie maniakalnym.

Epizody depresyjne mają takie same objawy jak depresja, w tym:

  • uczucie smutku lub pustki,
  • brak energii,
  • zmęczenie,
  • problemy ze snem,
  • problemy z koncentracją,
  • zmniejszoną aktywność,
  • utratę zainteresowania wcześniej sprawiającymi przyjemność zajęciami,
  • myśli samobójcze.

Oznaki fazy maniakalnej obejmują:

  • wysoki poziom energii,
  • małe zapotrzebowanie na sen,
  • drażliwość,
  • gonitwę myśli,
  • zwiększoną samoocenę i pewność siebie,
  • ryzykowne i autodestrukcyjne zachowanie,
  • uczucie podniecenia, „haju” lub euforii.

W ciężkich przypadkach epizody mogą obejmować omamy i urojenia. Hipomania jest mniej dotkliwą formą manii. W jej trakcie można doświadczać mieszane epizody i odczuwać objawy zarówno manii, jak i depresji.

4. Psychoza depresyjna

4. Psychoza depresyjna

Niektóre osoby z poważną depresją przechodzą również okresy utraty kontaktu z rzeczywistością. Takie zaburzenie jest znane jako psychoza, która może obejmować także halucynacje i urojenia. Doświadczenie obu z nich jest znane klinicznie jako poważne zaburzenie depresyjne o cechach psychotycznych. Jednak czasem nadal określa się to zjawisko psychozą depresyjną lub depresją psychotyczną.

Omamy mają miejsce, gdy widzi się, słyszy, czuje za pomocą węchu lub smaku rzeczy, których tak naprawdę nie ma. Przykładem może być słyszenie głosów lub spotykanie osób, które nie istnieją. Złudzeniom tym towarzyszy przekonanie, że doświadczane rzeczy są prawdziwe.

5. Depresja okołoporodowa

5. Depresja okołoporodowa

Depresja okołoporodowa, która jest klinicznie znana jako poważne zaburzenie depresyjne o początku okołoporodowym, występuje podczas ciąży lub w ciągu 4 tygodni po porodzie. Nazywa się ją często depresją poporodową, ale termin ten dotyczy tylko depresji po porodzie. Depresja okołoporodowa może wystąpić również podczas ciąży.

Zmiany hormonalne, zachodzące podczas ciąży i porodu, mogą wywoływać zmiany w mózgu, które prowadzą do wahań nastroju. Nie pomaga też brak snu i dyskomfort fizyczny, które często towarzyszą ciąży i urodzeniu noworodka.

Objawy depresji okołoporodowej mogą być podobne do symptomów poważnej depresji i obejmują:

  • smutek,
  • niepokój,
  • gniew lub wściekłość,
  • wyczerpanie,
  • skrajne obawy o zdrowie i bezpieczeństwo dziecka,
  • trudności w opiece nad sobą lub noworodkiem,
  • myśli o samookaleczeniu lub krzywdzie dziecka.

Kobiety, które nie mają wsparcia lub miały depresję wcześniej, są narażone na zwiększone ryzyko wystąpienia depresji okołoporodowej, choć zaburzenie może spotkać każdą matkę.

6. Przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne

6. Przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne

Przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne (PMDD) jest ciężką postacią zespołu napięcia przedmiesiączkowego (PMS). Podczas gdy objawy PMS mogą być zarówno fizyczne, jak i psychiczne, objawy PMDD są zwykle psychiczne i przybierają bardziej intensywne formy. Przykładowo, niektóre kobiety w dniach poprzedzających miesiączkę mogą czuć się bardziej drażliwe emocjonalnie lub odczuwać smutek w stopniu, który utrudnia codzienne funkcjonowanie.

Inne możliwe objawy PMDD obejmują:

  • skurcze, wzdęcia i tkliwość piersi,
  • bóle głowy,
  • ból stawów i mięśni,
  • smutek i rozpacz,
  • drażliwość i gniew,
  • ekstremalne wahania nastroju,
  • apetyt na jedzenie lub objadanie się,
  • ataki paniki lub niepokój,
  • brak energii,
  • problemy z koncentracją,
  • problemy ze snem.

Uważa się, że PMDD, podobnie jak depresja okołoporodowa, ma związek ze zmianami hormonalnymi. Objawy często zaczynają się zaraz po owulacji i ustępują po miesiączce. Niektóre kobiety odrzucają PMDD jako zwykły przypadek PMS, ale PMDD może być bardzo ciężkim zaburzeniem i obejmować myśli samobójcze.

7. Depresja sezonowa

7. Depresja sezonowa

Depresja sezonowa, zwana także sezonowym zaburzeniem afektywnym i klinicznie znana jako poważne zaburzenie depresyjne o wzorze sezonowym, jest depresją związaną z niektórymi porami roku. W przypadku większości ludzi zdarza się zwykle w miesiącach zimowych.

Objawy często zaczynają się jesienią, gdy dni stają się coraz krótsze, utrzymując się w czasie zimy. Symptomy te obejmują:

  • wycofanie społeczne,
  • zwiększoną potrzebę snu,
  • przybieranie na wadze,
  • codzienne uczucie smutku lub beznadziejności.

Sezonowa depresja może się nasilać i prowadzić do myśli samobójczych. Gdy nastaje wiosna, objawy zwykle znikają. Może to być związane ze zmianami rytmu organizmu w związku z większą ilością naturalnego światła.

8. Depresja sytuacyjna

8. Depresja sytuacyjna

Depresja sytuacyjna, zwana klinicznie zaburzeniem przystosowawczym z obniżonym nastrojem, pod wieloma względami wygląda jak poważna depresja. Powodowana jest jednak konkretnymi wydarzeniami lub sytuacjami, takimi jak:

  • śmierć ukochanej osoby,
  • poważna choroba lub inne zagrażające życiu zdarzenie,
  • rozwód lub zmiany w opiece nad dzieckiem,
  • pozostawanie w emocjonalnie lub fizycznie agresywnych związkach,
  • bycie bezrobotnym lub przeżywanie poważnych trudności finansowych,
  • mierzenie się ze znaczącymi problemami natury prawnej.

Oczywiście podczas takich wydarzeń normalne jest odczuwanie smutku i niepokoju, ale depresja sytuacyjna zdarza się, gdy uczucia te zaczynają przybierać intensywność nieproporcjonalną do zdarzenia wyzwalającego i zakłócają codzienne życie.

Objawy depresji sytuacyjnej zwykle zaczynają się w ciągu 3 miesięcy od zdarzenia wyzwalającego i mogą obejmować:

  • częsty płacz,
  • smutek i poczucie beznadziejności,
  • niepokój,
  • zmiany apetytu,
  • trudności z zasypianiem,
  • bóle,
  • brak energii i zmęczenie,
  • niezdolność do koncentracji,
  • wycofanie społeczne.

9. Nietypowa depresja

9. Nietypowa depresja

Nietypowa depresja odnosi się do zaburzenia, które tymczasowo ustępuje w odpowiedzi na pozytywne zdarzenia. Z tego względu lekarz może nazywać ten rodzaj depresji poważnym zaburzeniem depresyjnym o nietypowych cechach.

Mimo nazwy atypowa depresja nie jest niczym niezwykłym ani rzadkim. Nie oznacza to również, że jest mniej lub bardziej poważna niż inne rodzaje depresji. Co więcej, może być szczególnie trudna, ponieważ nie zawsze „wydajesz się” przygnębiony innym (lub sobie).

Inne objawy nietypowej depresji mogą obejmować:

  • zwiększony apetyt i przyrost masy ciała,
  • większą ilość snu lub bezsenność,
  • ciężkość rąk lub nóg, która utrzymuje się przez godzinę lub dłużej dziennie,
  • uczucie odrzucenia i wrażliwość na krytykę,

różne bóle.

Jak rozpoznać typ depresji?

Jak rozpoznać typ depresji?

Jeśli uważasz, że możesz mieć jakąkolwiek depresję, ważne jest, aby skonsultować się z lekarzem. Wszystkie typy depresji omówione w tym artykule są uleczalne, chociaż znalezienie odpowiedniego sposobu terapii może zająć trochę czasu.

Jeśli miałeś wcześniej depresję i uważasz, że może się powtórzyć, natychmiast skontaktuj się z psychiatrą lub innym specjalistą ds. zdrowia psychicznego. Jeśli nigdy wcześniej nie miałeś depresji, zacznij od lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. Niektóre objawy depresji mogą być związane ze stanem fizycznym, którym należy się zająć.

Spróbuj podać lekarzowi jak najwięcej informacji o swoich objawach:

  • kiedy po raz pierwszy je zauważyłeś,
  • jak wpłynęły na twoje codzienne życie,
  • jakie są stany zdrowia psychicznego,
  • czy w twojej rodzinie występowały choroby zakaźne,
  • jakie przyjmujesz leki, suplementy i zioła.

Może to wydawać się niekomfortowe, ale lekarzowi warto powiedzieć jak najwięcej. Pomoże to postawić dokładniejszą diagnozę i skierować do odpowiedniego rodzaju.

Jeśli uważasz, że ktoś w twoim otoczeniu jest bezpośrednio zagrożony samookaleczeniem lub zranieniem innej osoby – zadzwoń pod 911 lub na lokalny numer alarmowy, pozostań z osobą chorą, dopóki nie pojawi się pomoc oraz usuń wszelkie pistolety, noże, leki lub inne rzeczy, które mogą spowodować obrażenia. Słuchaj, ale nie oceniaj, nie kłóć się i nie krzycz.

Źródło: www.healhline.com

Zamknij menu